Bəzən ailədə ciddi problem, böyük mübahisə və ya görünən bir narazılıq olmur. Evdə hər kəs öz işindədir, gündəlik həyat davam edir, süfrə qurulur, söhbətlər edilir. Amma bütün bunların içində qəribə bir boşluq hiss olunur. İnsan öz-özünə “Axı hər şey yaxşıdır, mən niyə xoşbəxt deyiləm?” sualını verməyə başlayır.

Ailə münasibətlərində ən çətin vəziyyətlərdən biri məhz budur: ortada konkret problem yoxdur, amma əvvəlki yaxınlıq da yoxdur.

Bəzən ər-arvad bir-birinə hörmət edir, uşaqlar qaydasındadır, maddi vəziyyət pis deyil, evdə sakitlikdir. Kənardan baxan insan belə ailənin heç bir problemi olmadığını düşünə bilər. Lakin ailənin daxilində yaşayan insanlar münasibətlərdə əvvəlki istiliyin itdiyini hiss edə bilərlər.

Bu vəziyyət bir anda yaranmır. Çox vaxt münasibətlərdəki kiçik dəyişikliklər zamanla toplanır.

Eyni evdə yaşamaq yaxın olmaq demək deyil

Ailə həyatında ən çox qarışdırılan məqamlardan biri fiziki yaxınlıqla emosional yaxınlığın eyni hesab edilməsidir.

İki insan hər gün eyni evdə ola, birlikdə yemək yeyə, uşaqların qayğısına qala və məişət məsələlərini həll edə bilər. Amma bir-birinin necə hiss etdiyini bilməyə bilər.

“İşlər necə gedir?” sualı yalnız formal xarakter daşıyırsa, “Bu gün özünü necə hiss etdin?” sualına isə artıq ehtiyac duyulmursa, münasibətdə emosional məsafə yaranmağa başlayır.

Belə ailələrdə söhbətlər getdikcə yalnız gündəlik məsələlərə çevrilir: uşağın məktəbi, alış-veriş, kommunal ödənişlər, iş, ev işləri və sabah görüləcək işlər.

Bir müddət sonra tərəflər fərqinə varmadan həyat yoldaşından çox, eyni evin idarəçilərinə çevrilirlər.

Sakitlik həmişə xoşbəxtlik deyil

Ailədə mübahisənin olmaması mütləq münasibətlərin sağlam olduğu anlamına gəlmir.

Bəzən insanlar mübahisə etməmək üçün danışmamağı seçirlər. Narazılıqlarını ifadə etmirlər, problemləri açıq müzakirə etmirlər, qarşı tərəfi incitməmək üçün hisslərini içlərində saxlayırlar.

Kənardan bu, “ideal ailə” görüntüsü yarada bilər. Əslində isə uzun müddət danışılmayan məsələlər münasibətlərdə görünməz gərginlik yaradır.

Sağlam münasibətdə fikir ayrılığının olması qədər, həmin fikir ayrılıqlarını danışa bilmək də vacibdir.

“Hər şey uşaqlar üçündür” düşüncəsi

Bəzi ailələrdə həyatın mərkəzinə yalnız uşaqlar yerləşdirilir. Valideynlər bütün vaxtlarını, enerjilərini və diqqətlərini övladlarına ayırırlar.

Bu, ilk baxışda normal görünür. Lakin ər-arvad münasibəti uzun müddət ikinci plana keçirildikdə tərəflər bir-birinə yadlaşa bilər.

Uşaqlar böyüyüb öz həyatlarına başladıqdan sonra isə valideynlər bir-birinə baxıb “Biz indi nə edəcəyik?” sualı ilə qarşılaşa bilərlər.

Çünki illər ərzində onları birləşdirən əsas məsələ valideynlik olub, ər-arvad münasibəti isə tədricən arxa plana keçib.

Yorğunluq da münasibətləri dəyişdirir

Bəzən insan ailəsindən narazı deyil. Sadəcə yorulub.

İş, ev qayğıları, uşaqlar, maddi məsuliyyətlər, gündəlik problemlər və daim nəyisə çatdırmaq məcburiyyəti insanın emosional enerjisini azalda bilər.

Belə zamanlarda insan sevdiyi insanlarla vaxt keçirməkdən belə zövq almaya bilər. Söhbət etmək, birlikdə nəsə etmək, hətta sadəcə oturub danışmaq belə əlavə yük kimi görünə bilər.

Bu vəziyyət həmişə sevgisizliyin göstəricisi deyil. Bəzən insanın münasibətdən əvvəl özünə ayırmalı olduğu vaxt və diqqətə ehtiyacı olur.

Münasibətdə təşəkkür və diqqət azaldıqda

Uzunmüddətli münasibətlərdə insanlar bir-birinin etdiklərini zamanla adi qəbul etməyə başlayırlar.

Hər gün yemək hazırlamaq, uşağa baxmaq, işləmək, evin qayğısını çəkmək və ya ailənin maddi yükünü daşımaq bir müddət sonra “onsuz da belə olmalıdır” kimi görünür.

Halbuki insanın gördüyü işin fərq edildiyini hiss etməsi münasibətlər üçün vacibdir.

Bəzən sadə bir “çox sağ ol”, “sənin bunu etməyini qiymətləndirirəm” və ya “bu gün çox yorulmusan” cümləsi belə münasibətdə böyük fərq yarada bilər.

Çünki insan yalnız sevilmək deyil, görülmək və dəyərinin hiss etdirilməsini də istəyir.

Birlikdə vaxt keçirmək kifayət etmir

Ailə üzvlərinin eyni məkanda olması onların həqiqətən birlikdə vaxt keçirdikləri anlamına gəlmir.

Telefon qarşısında keçirilən axşamlar, hər kəsin öz işi ilə məşğul olduğu həftəsonları və yalnız məişət söhbətlərindən ibarət ünsiyyət zamanla münasibətləri mexanikləşdirə bilər.

Birlikdə keyfiyyətli vaxt keçirmək üçün mütləq böyük planlara ehtiyac yoxdur. Birlikdə gəzinti, çay süfrəsi arxasında söhbət, telefonsuz bir axşam və ya sadəcə günün necə keçdiyini danışmaq belə yaxınlığı yenidən qurmağa kömək edə bilər.

İnsan bəzən özündən uzaqlaşır

Ailədəki xoşbəxtlik hissinin azalmasının səbəbi həmişə ailənin özü olmur.

Bəzən insan uzun illər ərzində yalnız həyat yoldaşı, valideyn, övlad və ya işçi rolları ilə yaşayır. Öz maraqları, dostları, arzuları və şəxsi ehtiyacları isə arxa plana keçir.

Nəticədə evdə hər şey qaydasında olsa belə, insan daxilən narazı və yorğun hiss edə bilər.

Bu səbəbdən “Mən ailəmdən niyə xoşbəxt deyiləm?” sualı ilə yanaşı, “Mən öz həyatımdan nə qədər razıyam?” sualını da vermək lazımdır.

Xoşbəxt ailə problemsiz ailə deyil

Əslində sağlam ailəni heç bir problemin olmadığı ailə kimi təsəvvür etmək doğru deyil.

Hər ailədə yorğunluq, fikir ayrılığı, maddi çətinlik, anlaşılmazlıq və müxtəlif dövrlər ola bilər. Əsas məsələ bu problemlərin münasibəti tamamilə susdurmasına imkan verməməkdir.

Bəzən ailənin yenidən yaxınlaşması üçün böyük dəyişikliklərə ehtiyac olmur. Daha çox danışmaq, bir-birini həqiqətən dinləmək, təşəkkür etmək, birlikdə vaxt keçirmək və qarşı tərəfin ehtiyaclarını görməyə çalışmaq kifayət qədər əhəmiyyətli addımlardır.

Çünki ailədə xoşbəxtlik yalnız “hər şeyin qaydasında olması” deyil.

Xoşbəxtlik insanın özünü həmin evdə dəyərli, eşidilən, rahat və sevilən hiss etməsidir.

İlahə  Atəş